خواب بودم که اومدی.اون gوز باهات خیلی چیزا بود.دلهره،نگرانی،اضطراب،ترس.همه رو گذاشتی تو کیسه مهربونیات و هدیه دادی به من.این کیسه تنها یادگاریته.جاشو خوب انتخاب کردی.یه قلب زخمی و شکسته که از ازل تب آلود بود.اما یه دردونه.که تو صدف دلم نگه اش داشتم.توی همون کیسه ات بود.قاطی یادگاریات((علاقه)).آره.من علاقمندت شدم.سرسپرده ات.مجذوب تو،مهربونیات،صدای محکم و مردونه ات،چهره اخموت که یه دنیا زیبایی توش موج می زد.مجذوب چین ابرو های پر پشتت که از اون ور عینک ظریفت صلابت بیشتری داشت.دیونه تک تک اجزای وجودت،سوخته نگاه داغت.

صداتو که می شنیدم تپش قلب آرومم نمیذاشت.می رفتم به اوج.آسمون تو دستم جا می شد.رو زمین واسم جا کم بود.وقتی تو قلبم متولد شدی همه جا رو جشن گرفتم به میمنت ورودت به زندگیم.به پاس حضورت تو دنیام.همه جا رو ریسه کشیدم.خندیدم.من زیبایی رو دیدم،زندگی رو،در تو،توی آینه نگاهت.صبح که میشد با زنگ صدات روحمو تازه می کردم و شب با لالائی گرمت می خوابیدم.یه خواب رویایی.پر عطر با تو بودن.یادته چه طوری روزا رو لحظه شماری می کردم واسه دیدنت؟پای ثانیه ها اونقدر سنگین بود که به زحمت جلو می رفت اما حالا...تاریخو فراموش کردم.من کیم؟کجای زمانم؟نمی دونم.شاید دیونه شدم.دیگه ساعت واسم معنا نداره.ثانیه،دقیقه،پوچ و بی هدفن.اون روزا شوق دیدنت ستاره های ساعت رو دلنشین می کرد.تاب می آوردم به امید لحظه دیدن.روزای تار و سیاه و سفیدم رنگی شده بود و شبای بی نورم مهتابی و پر ستاره.حست می کردم.تو زندگیم،تو وجودم،تودنیام،توقلبم....تو مال من بودی.فقط و فقط مال من.و این مالکیت منو مغرور میکرد.سرشار بودن.لبریزم کردی....از محبت،از علاقه،ازعشق و من همه وفاداریمو قاب کردم واسه چشمات.

همه چی رو یه رعد از حادثه های نو از هم پاشید.حریر رویاهامو پاره کرد.یه رعد لعنتی که نمی دونم دلش از کدوم ابر گرفته بود...یه اتفاق..یه حادثه.منو از خودم گرفت،از تو،از دنیام،از رویام.از دستت دادم.از پیشم رفتی.یه روز سرد و ابری.درست مثل دل یخ زده من.فاصله همه چی رو نابود کرد.الان با یادگاریات دل خوشم.دلهره،نگرانی....یه دریا اشک،یه کوه بغض،یه دشت آه.

خیلی وقته دیگه صداتو نمیشنوم دیگه صدامو نمی شنوی دیگه مال من نیستی دیگه مال تو نیستم.جامو تو قلبت دادی یکی دیگه اما من...هنوز کلبه دلم مال توئه.شاهزاده این قصر توئی.دریغ زجر اون ثانیه های لعنتی رو می خورم که به امید دیدنت طی شد.اما حالا جای من یکی دیگه چهره دلنشینتو میبینه صدای گرمتو می شنوه،بوی تنتو حس میکنه.و من میمونم و حسرت های مدفون شده.میشینم روبروی دفتر ساکتم و با قلم مویی که یه روز ناز نگاتو کشیدم بغضمو طراحی می کنم.یه نسیم پاک و زلال بوی تو رو داره میاره.بو می کشم.عطرتو فرو میدم توی وجودم تا با هر نفسم یادت باشم.یادته گفتم غریبم دلتنگم تنهام.نجاتم دادی ازین کابوس ترسناک.هرچند طولی نکشید تا امروز بفهمم محکومم.محکوم به بی کسی،به تنهایی،به بی تو بودن.میدونم دیگه برنمی گردی.هرگز.فقط میتونم فکر خسته امو فریب بدم که دیگه دوستت ندارم